Κριτική – Χαρά Θεοχάρους
Αφοσιωμένος στην τέχνη του, ο Γαβριήλ Ανδρονικίδης, έχει επίείκοσι και πλέον χρόνια, επιδοθεί σε ένα προσωπικό αγώνα κατάκτησης τωνεκφραστικών του μέσων.
Ανθρωποκεντρική ως επί το πλείστον, η γλυπτική του, τον χρήζεισυνεχιστή μιας παράδοσης αμιγώς αρχαιοελληνικής, που συνίσταται στα δύοβασικότερα χαρακτηριστικά της, την κίνηση και τη σταθερότητα.
Ο Γαβριήλ Ανδρονικίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο παππούς τουκατασκεύαζε ξύλινα μοντέλα υποδημάτων. Η εικόνα του ξύλου ως χρηστικόυλικό, ως υλικό της τέχνης, κλείδωσε ως βίωμα ζωής και θα επανέλθειαργότερα, όταν και ο ίδιος θα στραφεί στην τέχνη, τη ζωγραφική, τηναγιογραφία και τη γλυπτική, που θα διδαχθεί σε σωστές βάσεις απόγνωστούς καλλιτέχνες της πόλης. Το ζωγράφο Κώστα Τσιλσαβίδη και τογλύπτη Κυριάκο Καμπαδάκη.
Η γλυπτική του Γαβριήλ Ανδρονικίδη περνά από την κλασική–παραστατική στην αφαιρετική της απόδοση. Ο γλύπτης πλάθει την ύλη, τοξύλο, το μάρμαρο, την πέτρα, το μέταλλο ως άξιος τεχνίτηςαποκρυπτογραφώντας, όμως, ταυτόχρονα τους κώδικες που το υλικό ως φυσικόπροϊόν φέρει μέσα του. Τις δυνατότητες που του παρέχει. Την ένταση πουείναι ικανό να αντέξει, την κατάρριψη των ορίων του.
Συμπαγείς ή διάτρητες επιφάνειες, όγκοι με λεία, δουλεμένη ως τηντελειότητα τους, βελούδινη υφή, αναδύονται.
Στο έργο του είναι φανερή η αναζήτηση διαχρονικής αρμονίας, διανθισμένης, όμως, από το αποτέλεσμα της συνειδησιακής πάλης του ορατού μετο αόρατο, του πραγματικού με το υπερπραγματικό. Υπερρεαλιστικέςαναφορές με εννοιολογική επισήμανση, στις οποίες προβάλλει, συχνάσύγχρονους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς αλλά και αξιοποίησηυλικών που ξαναγεννιούνται στα έργα του σε δεύτερη χρήση, αποκτώντας νέαμορφή και σύνθεση, εντάσσοντάς τα στο κίνημα της trash art, της τέχνηςτων σκουπιδιών, διαποτίζουν τα γλυπτά του μ’ έναν ιδιότυπο εξπρεσιονισμό, που εκφράζει όχι μόνο τη μεταμόρφωση της ύλης, αλλά, κυρίως,μέσω αυτής τη διέξοδο της εσωτερικής δύναμής τους.
Το έργο του Γαβριήλ Ανδρονικίδη αφήνει μία αίσθηση διαρκούς ροήςπου κυμαίνεται, ανάλογα με το υλικό και τη μορφή που του προσδίδεται,από την ποιητική διάθεση έως την αδρή υπερβολή.
Μία δυνατή αύρα που μεταμορφώνεται θεαματικά στα χέρια του,πιστοποιώντας την τεχνική του κατάρτιση, την ανήσυχη φύση του και τηνπολυεπίπεδη αξία των έργων του.